Saturday, February 25, 2017

ඇතුගල මත්තෙන්

මොහොතකදී ඇතුගල මත්තේ බුදු පා මුල ගිමන් හරිමින් සිටියෙමි. එය සැන්දෑවකි. ඉර ගිලී යාමට බොහෝ සෙයින් ආසන්නය. කඳු මුදුන ජනාකීර්ණ විය. ඔවුහු පෝදා වන්දනාවට පෙළ ගැසී සිටියහ. සමහරෙක්ට එය වන්දනාවක්ම නොවිණි. සංචාරයක්ද විය. මාද ඉන් එකෙකි. ලංකාවේ සංචාරය වන්දනාවක්ම වන්නේය. කල්පය පුරා බුදුන් නොවැඩි බුදු පහස නොලත් දෙවි අඩවියක් නොවූ ඉවුරක් තොටක් කන්දක් කෙතක් අරණක් ජනපදයක් මෙහි නැත. දසතම පූජනීයය.

Wednesday, February 15, 2017

මෙලෝ වගක් නැති හෑලි

දවස් දෙක තුනක් එළියකට බහින්නෙ නැතුව දොර වහගත්තු කාමරේ තට්ට තනියම. බිත්ති උඩ කූඩු හදන් හිටපු කොබෙයියොත් නෑ. හතර මුල්ලෙ විසි කරපු පොතුයි කුරුටු ගාපු කොළ කෑලියි. තනිකම පාලුවක් වෙලා පාලුව සාංකාවක් වීගෙන එනවා. කෝඳුරුවෝ මූණ ඉස්සරහ කැරකෙනවා. හවස තුනට විතර ඇති. පාළුවටම හරියන වේලුණ වෙලාව. පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම දවසෙ දරන්න බැරිම කම්මැලි මූසලම පැය දෙක තුන.

Monday, February 13, 2017

කපුටු සරදම

එය මගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් බලපෑමට පටන් ගත්තේ අහේතුකවය. හදිසියේ  දිනක  ඌ මගේ කන අසළින් පියාඹා ගියේය. කපුටෙක් හිසට කිට්ටුවෙන් ගමනේ යෑම එතරම් විස්සෝප වීමට කාරණයක් නොවිණි. එසේ පියෑඹූ කපුටා බස් නැවතුම අසළ විදුලි රැහැනක හිඳ කිහිප විටක් මා දෙස බලමින් ක්‍රෑක් ක්‍රෑක් ලෙස හඬගැසීය. හඬේ මද වෙනසක් තිබුණද එහි තර්ජනයක ලකුණක් තෝරා ගන්නට මට නොහැකි විය. එහෙයින් මට බිය වීමට කරුණක් නොතිබිණි. මම බසයක එල්ලී පිටත්ව ගියෙමි.

Friday, February 10, 2017

උමාගේ සාපය

මොහොතකට පෙර හම පුලුස්සා ගත් පෙණහළු ගිනියම් කළ කැකෑරුණු වාතලය ඉහළ නඟිමින් තිබිණි. හදිසියේ දුම් දූවිලි සහ යකඩ රස්නය උරා ගත් තාර වන් කලු ජරා වැහි බිංදු තරහෙන් මෙන් පොළවටද මිනිසුන්ටද පහර දෙන්නට විය. එළවලු වල කුණු ගන්දස්කාරය නාසයට දැන් පුරුදුය. වැස්සේ තදබදයෙන් ඊළඟ අල ලොරිය එන්නට ප්‍රමාද වනු ඇත. මම කඩපිළෙහිම ඇන තියා ගත්තෙමි. හී මෙන් ඇදුණු කුණු වතුර බින්දු මුහුණත් හදවතත් පසාරු කළේය. යළි සැනසිය නොහැකි තරමටම අහස කම්පා වී ඇති සේය. මේ උමාගේ සාපයයි.

Monday, February 6, 2017

දං කෑ කතාව

'තිස්සො අද මරු ඈ..'
'ආ.. කොහොමද ගහ අල්ලපු හැටි. නියමයිනේ...'
'අපෝ උඹල දිනුවෙ ප්‍රමෝදෙ හොරෙන් හිරේට ගත්තු නිසා. හොරටනෙ දිනුවෙ'
'ඒ.. මෙන්න මූ පච කෙළිනවා'

අපි විවේකය ඉවර වී පන්තියට පැමිණියෙමු. දහඩිය වැගිරේ. කමිසය එහෙම පිටින්ම දුඹුරු ගැසී අවුල් වී ඇත. මම අත පොවා කමිසය කලිසමට යට කර ගත්තෙමි. සෙල්ලම් කිරීමට ගැලවූ සපත්තු මේස් දමා ගැනීමටවත් මට සිහියක් නැත. එතරමටම සතුටුය. අද ජයග්‍රාහී දවසකි. මම අද අනික් පිලේ ගහ අල්ලා අපේ පිලට ජය අත් කර දුනිමි.  උන්ගෙන් ගහේ අන්තිමට ඉතිරි වූයේ තඩියාත් ගොඩේත් අස්සාත් පමණි. අනික් වුන් සේරම හිරේය.  මම උන්ගේ පේර ගහට අඩි දහයක් පමණ පිටුපසින් එක්සෝරා මල් පාත්තිය පිටුපස සැඟවී සිටියෙමි. අස්සා හිරේ නිදහස් කිරීමට මෙන් දිව ගියේය. මම වහා ක්‍රියාත්මක වීමි. තඩියාටත් ගොඩේටත් නොදැනෙන්න පිටුපසින් ගොස් ගස බදා ගහරිලා යැයි කෑ ගැසීමි. තඩියාට කර කියා ගන්නට දෙයක් නොමැති වුණි. ඌ හැරි හැරී මට රව රවා ගියේය. අපේ ඈයෝ මා බදා හුරේ දැමුවෝය. ෂිහ්.. මල්ෂිත් ඒ වෙලාවෙ පොඩි පිට්ටනියේ සිටියේ නම් අගනේය. අද වීරයා මෙන් ගෙදර ගොස් මල්ලීට කීමට කතාවක් ඇත.

Wednesday, February 1, 2017

කොග්ගල - පන්හිඳට පණ දුන් උල්පත

ටික කලකට ඉහත මම කොග්ගල බලා යමින් සිටියෙමි. වසා ගත් දෑසට තනි ලා නිල් අහස පසුබිම් කරගත් පොල් ගස් මුදුන් පේළිය දිස්වේ. එය සිත්තම් කරනුයේ මූදු බඩ සෞම්‍ය ගැමි මතකයකි. එම සිතිවිල්ල වියළිය. නමුත් අතිශය නිදහස්ය. සාමකාමීය. එවිට මම ඇස් ඇරීමට බිය වීමි.

මීට අවුරුදු දහ අටකට පමණ පෙර කොග්ගල ආරණ්‍යයට ගිය මතකයක් මට තිබේ. ඒ දානයක් වෙනුවෙනි. උදෑසන ඔය අසබඩ අඳුරු කැලෑ බිම් අතර අපි ඇවිද්දෙමු. 'හා හා.. ළමයි ඔය කිට්ටුවට එහෙම යනව නෙවෙයි. කිඹුල්ලු ඉන්නවා.' උපාසක මහත්තයෙක් කෑ ගැසීය. ඔයේ ඈත හුදෙකලා දූපත් ගුප්ත මිහිරක් දුණි. විටෙක කන් දෙබෑ කරමින් අහසට නැගුණු ගුවන් යානයක් පරිසරයේ භාවනාව සුන්නද්දූලි කළේය. කුටියක් ඉදිරියේ ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් දැඩි කල්පනාවකින් යුතුව තල් අත්තකින් තනා ගත් කුඩයක් පිළිසකර කරමින් සිටියේය. මම ඒ දෙස බොහෝ වේලා  ඇන තියා බලා උන්නෙමි. උන්වහන්සේලා දනට පිඬුසිඟා වැඩියහ. එය වාතලය සනහාලන දසුනක් විය. පිණිබර කොදෙව්වේ නිසල රමණීය ජීවය එහි වැකෙන්නන් විසින් උකහා ගත් සෙයකි.