Saturday, March 11, 2017

නදී

ඔෆිස් එක දැන් එහෙම පිටින්ම වධකාගාරයක්. ඒත් පියවන්න තියෙන ණය මතක් වෙනකොට උදේට ඉබේම ඔෆිස් එකට ඇදෙනවා. වැඩ ගොඩක් කියන එක ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. කරන කෙරෙන විදියයි වදය. ලොකුම වදකයා ප්‍රඩක්ට් මැනේජර්. ඒ ගෝතයා හිතන් හින්නෙ වැඩ කරන උන් උගේ වහල්ලු කියලා. සැරයක් මූණටම කිව්ව ඔය විදිය නවත්තපන් කියල. තේරුමක් නෑ. ඊට හොඳයි වෙලේ බැදල ඉන්න හරකෙක්ට කියන එක. ඌට තේරෙනවා. අඩු ගානෙ ඔලුවවත් වනනවා. ඉඳල හිටල උම්බෑ කියනවා. ඔෆිස් එකේදි ලේ රත් වෙලා පිටදාන එක නැවතෙන්නෙ නදීට පින්සිද්ද වෙන්න. ඒකි තමයි ආත්ම ගානක් තිස්සෙ මතක් කර කර හිනා වෙන්න පුලුවන් ජාතියෙ ගොන් වැඩ කරන බැන බැන වුණත් හදිස්සියකදි ඔලුවට තෙල් ටිකක් දාලා සීරුවට අතගාවගන්න ඉන්න ගෑණු ළමයා.

Saturday, February 25, 2017

ඇතුගල මත්තෙන්

මොහොතකදී ඇතුගල මත්තේ බුදු පා මුල ගිමන් හරිමින් සිටියෙමි. එය සැන්දෑවකි. ඉර ගිලී යාමට බොහෝ සෙයින් ආසන්නය. කඳු මුදුන ජනාකීර්ණ විය. ඔවුහු පෝදා වන්දනාවට පෙළ ගැසී සිටියහ. සමහරෙක්ට එය වන්දනාවක්ම නොවිණි. සංචාරයක්ද විය. මාද ඉන් එකෙකි. ලංකාවේ සංචාරය වන්දනාවක්ම වන්නේය. කල්පය පුරා බුදුන් නොවැඩි බුදු පහස නොලත් දෙවි අඩවියක් නොවූ ඉවුරක් තොටක් කන්දක් කෙතක් අරණක් ජනපදයක් මෙහි නැත. දසතම පූජනීයය.

Wednesday, February 15, 2017

මෙලෝ වගක් නැති හෑලි

දවස් දෙක තුනක් එළියකට බහින්නෙ නැතුව දොර වහගත්තු කාමරේ තට්ට තනියම. බිත්ති උඩ කූඩු හදන් හිටපු කොබෙයියොත් නෑ. හතර මුල්ලෙ විසි කරපු පොතුයි කුරුටු ගාපු කොළ කෑලියි. තනිකම පාලුවක් වෙලා පාලුව සාංකාවක් වීගෙන එනවා. කෝඳුරුවෝ මූණ ඉස්සරහ කැරකෙනවා. හවස තුනට විතර ඇති. පාළුවටම හරියන වේලුණ වෙලාව. පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම දවසෙ දරන්න බැරිම කම්මැලි මූසලම පැය දෙක තුන.

Monday, February 13, 2017

කපුටු සරදම

එය මගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් බලපෑමට පටන් ගත්තේ අහේතුකවය. හදිසියේ  දිනක  ඌ මගේ කන අසළින් පියාඹා ගියේය. කපුටෙක් හිසට කිට්ටුවෙන් ගමනේ යෑම එතරම් විස්සෝප වීමට කාරණයක් නොවිණි. එසේ පියෑඹූ කපුටා බස් නැවතුම අසළ විදුලි රැහැනක හිඳ කිහිප විටක් මා දෙස බලමින් ක්‍රෑක් ක්‍රෑක් ලෙස හඬගැසීය. හඬේ මද වෙනසක් තිබුණද එහි තර්ජනයක ලකුණක් තෝරා ගන්නට මට නොහැකි විය. එහෙයින් මට බිය වීමට කරුණක් නොතිබිණි. මම බසයක එල්ලී පිටත්ව ගියෙමි.

Friday, February 10, 2017

උමාගේ සාපය

මොහොතකට පෙර හම පුලුස්සා ගත් පෙණහළු ගිනියම් කළ කැකෑරුණු වාතලය ඉහළ නඟිමින් තිබිණි. හදිසියේ දුම් දූවිලි සහ යකඩ රස්නය උරා ගත් තාර වන් කලු ජරා වැහි බිංදු තරහෙන් මෙන් පොළවටද මිනිසුන්ටද පහර දෙන්නට විය. එළවලු වල කුණු ගන්දස්කාරය නාසයට දැන් පුරුදුය. වැස්සේ තදබදයෙන් ඊළඟ අල ලොරිය එන්නට ප්‍රමාද වනු ඇත. මම කඩපිළෙහිම ඇන තියා ගත්තෙමි. හී මෙන් ඇදුණු කුණු වතුර බින්දු මුහුණත් හදවතත් පසාරු කළේය. යළි සැනසිය නොහැකි තරමටම අහස කම්පා වී ඇති සේය. මේ උමාගේ සාපයයි.

Monday, February 6, 2017

දං කෑ කතාව

'තිස්සො අද මරු ඈ..'
'ආ.. කොහොමද ගහ අල්ලපු හැටි. නියමයිනේ...'
'අපෝ උඹල දිනුවෙ ප්‍රමෝදෙ හොරෙන් හිරේට ගත්තු නිසා. හොරටනෙ දිනුවෙ'
'ඒ.. මෙන්න මූ පච කෙළිනවා'

අපි විවේකය ඉවර වී පන්තියට පැමිණියෙමු. දහඩිය වැගිරේ. කමිසය එහෙම පිටින්ම දුඹුරු ගැසී අවුල් වී ඇත. මම අත පොවා කමිසය කලිසමට යට කර ගත්තෙමි. සෙල්ලම් කිරීමට ගැලවූ සපත්තු මේස් දමා ගැනීමටවත් මට සිහියක් නැත. එතරමටම සතුටුය. අද ජයග්‍රාහී දවසකි. මම අද අනික් පිලේ ගහ අල්ලා අපේ පිලට ජය අත් කර දුනිමි.  උන්ගෙන් ගහේ අන්තිමට ඉතිරි වූයේ තඩියාත් ගොඩේත් අස්සාත් පමණි. අනික් වුන් සේරම හිරේය.  මම උන්ගේ පේර ගහට අඩි දහයක් පමණ පිටුපසින් එක්සෝරා මල් පාත්තිය පිටුපස සැඟවී සිටියෙමි. අස්සා හිරේ නිදහස් කිරීමට මෙන් දිව ගියේය. මම වහා ක්‍රියාත්මක වීමි. තඩියාටත් ගොඩේටත් නොදැනෙන්න පිටුපසින් ගොස් ගස බදා ගහරිලා යැයි කෑ ගැසීමි. තඩියාට කර කියා ගන්නට දෙයක් නොමැති වුණි. ඌ හැරි හැරී මට රව රවා ගියේය. අපේ ඈයෝ මා බදා හුරේ දැමුවෝය. ෂිහ්.. මල්ෂිත් ඒ වෙලාවෙ පොඩි පිට්ටනියේ සිටියේ නම් අගනේය. අද වීරයා මෙන් ගෙදර ගොස් මල්ලීට කීමට කතාවක් ඇත.

Wednesday, February 1, 2017

කොග්ගල - පන්හිඳට පණ දුන් උල්පත

ටික කලකට ඉහත මම කොග්ගල බලා යමින් සිටියෙමි. වසා ගත් දෑසට තනි ලා නිල් අහස පසුබිම් කරගත් පොල් ගස් මුදුන් පේළිය දිස්වේ. එය සිත්තම් කරනුයේ මූදු බඩ සෞම්‍ය ගැමි මතකයකි. එම සිතිවිල්ල වියළිය. නමුත් අතිශය නිදහස්ය. සාමකාමීය. එවිට මම ඇස් ඇරීමට බිය වීමි.

මීට අවුරුදු දහ අටකට පමණ පෙර කොග්ගල ආරණ්‍යයට ගිය මතකයක් මට තිබේ. ඒ දානයක් වෙනුවෙනි. උදෑසන ඔය අසබඩ අඳුරු කැලෑ බිම් අතර අපි ඇවිද්දෙමු. 'හා හා.. ළමයි ඔය කිට්ටුවට එහෙම යනව නෙවෙයි. කිඹුල්ලු ඉන්නවා.' උපාසක මහත්තයෙක් කෑ ගැසීය. ඔයේ ඈත හුදෙකලා දූපත් ගුප්ත මිහිරක් දුණි. විටෙක කන් දෙබෑ කරමින් අහසට නැගුණු ගුවන් යානයක් පරිසරයේ භාවනාව සුන්නද්දූලි කළේය. කුටියක් ඉදිරියේ ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් දැඩි කල්පනාවකින් යුතුව තල් අත්තකින් තනා ගත් කුඩයක් පිළිසකර කරමින් සිටියේය. මම ඒ දෙස බොහෝ වේලා  ඇන තියා බලා උන්නෙමි. උන්වහන්සේලා දනට පිඬුසිඟා වැඩියහ. එය වාතලය සනහාලන දසුනක් විය. පිණිබර කොදෙව්වේ නිසල රමණීය ජීවය එහි වැකෙන්නන් විසින් උකහා ගත් සෙයකි.

Sunday, January 29, 2017

සාරි ගප්පියා

'අනේ.. අනේ.. හදාගන්නවා සෙම ඔය ඩොංගා ගිලලා. මට බැරියැ උස්සන් යන්න ඩිස්පෙන්සරි ගානෙ'

පෙරේත කමට පුරවා ගත් ඩොංගා ඇට කටේ පිරී ඇත. හිතුවේ අම්මා සාලයේ මහනවා කියායි. ඇගේ කාලසටහනේ හවස් වරුවේ ඇත්තේ ගවුම් පොඩිති කපා මැසීමයි. ඈ කුස්සි දොරෙන් මතු වූයේ නොසිතූ විලසිනි. මම ගැස්සුණි. අම්මාට හොරෙන් බැනියමේ පුරවා ගෙට යන්න ගෙනා ඩොංගා ගෙඩි තුන හතර බිම වැටී ගියේය.

'ගස් වලට පොලු ගහල පලාගන්නවකො බලන්න ඔලු ගෙඩිය.... අන්න ඇවිත් ඉන්නව නඩේ. රවුමෙ එහෙම යන්න තියාගන්න බෑ.  ඇහුනද..'

ගොඩේලා ඇවිත් ඇත.  මම පෙරලී යන ගෙඩි ඇහිලීම පැත්තක දමා ගේ වටෙන්ම ඉදිරියට දිව ගියෙමි. උන් අම්මාට බයේ ඇතුළට එන්නේ නැත. ගේට්ටුව ළඟ සිට තිස්සෝ යැයි බෙරිහන් දෙති.

'මොකෝ..' මම සූප්පු කරමින් උන් ඩොංගා විසි කර ගේට්ටුව යන්තම් ඇර ඇසුවෙමි. බයිසිකලෙන් බැස සිටියේ ප්‍රමෝදේ පමණකි. තඩියාද අස්සාගේ බයිසිකලේ එල්ලී පැමිණ ඇත.

Friday, January 27, 2017

කොටුවෙ ජීවිතේ හා අතෑරුණ පාඩම්

හැමදාම උදේට රූමස්සල කන්ද උඩින් ඉර පායන කාලයක් මට තිබුණා. හතර පහ වසර වල වගේ. නිදහස් සෙනසුරාදා උදේ තමයි හොඳම. එදාට පාන්දරම කොටු බැම්ම උඩ වාඩි වෙලා කන්ද උඩින් ඉර ටිකෙන් ටික උඩට නගින හැටි බලන් ඉන්න පුලුවන්. වම් අත පැත්තෙන් වරාය පේනව. දකුණෙන් ලයිට් හවුස් එකයි රූමස්සල කෙළවරයි අතරින් ඈත මුහුද. ඉස්සරහ මූද දෙබෑ කරගෙන නැව් යන පාර. මුහුදෙ වතුර හිඳෙන සෙනසුරාදාවල අපි වතුර අස්සෙන් මතුවෙන තණ ගොල්ලයි ගල් ගොඩයි උඩින් මූදෙ ටිකක් ඈතට යන්න පුරුදු වෙලා හිටියා. මුහුද කියන්නෙ අරුම ලෝකයක්. සමහර දාට අපි ගෙදර ආවෙ ඉකිරින්ට කියල අන්නවගෙන. වෙරලෙ හඳ පලු හොයන්නෙ තරගෙට. හඳ පලු අව්වෙ පීරිසියක් උඩ තියලා පැය ගණන් බලන් ඉන්නව උන් ඇවිදිනකන්. උස අඩු තැන්වල වැල්ලෙ ඉඳලා කොටු තාප්පෙ දිගේ උඩට නගින එක ඒ දවස් වල අපට මහා වීරකමක්. හදිස්සියෙන් දවසක වැල්ලෙ වාඩි වෙලා ඈත මුහුදෙ ඉදල නැවක් වරායටම වෙනකන් ගාට ගාට යන දිහා බලන් ඉන්නවා. නැව ඇතුලෙ ඉදල වතුර එළියට දාන එක අපට ලොකු ප්‍රශ්නයක්. මන් නිවාඩුවට ආච්චිලා දිහා ගිහින් ඉන්න කාලෙක වරායට රුවල් නැවක් ඇවිත් ගිහින්. ඒ දවස් වල ඒක බලන්න උන් නැති එක ගැන මාර දුකෙන් හිටියෙ. රිජිෆෝම්, ඉරටු වලින් තඩි නැව් හදන එක ඒ කාලෙ ලොකු විනෝදාංශයක්. ඔය කාලෙ රෑම් පාට් එකේ සෙල්ලමට දුවපු නැති දවසක් තියෙනවනම් ඒ ගොඩක් අඩුවෙන්. කිට්ටුව තිබුණ නුග ගහක වැල්  වල එල්ලිලා ලිස්සල බිම වැටෙන්කන්ම ඔංචිලි පැද්දා. මොකද මන්ද ඒ කාලෙ කියවපු සුදු ගෝනා සුදු වැද්දා එක්ක මට මතක් වෙන්නෙ ඒ නුග ගහ. කොටුව හදන්න කලින් නුග ගහ වටේ වෙරළටම යනකන් තිබුණ මහා ගන කැලෑව මට මැවිල පේනවා. මම මූද දිහා බලන් කතන්දර ගෙතුවා. චිත්‍ර ඇන්දා. රළ පාර කතා කියල දුන්නා. කන් ඇතුලෙ දෝංකාර දෙන හෝ සද්දෙ නවත්තගන්න බැරුව කන් වහගෙන තණ ගොල්ලෙ පෙරලුණා. වැල්ලෙ තිබුණ සද්දන්ත එරබුදු ගහේ මල් පිපෙනකන් බලන් හිටියා. මාලු දැල් වලින් ගැළවිච්ච රිජිෆෝම් බෝල වල එල්ලිල මූදෙ පාවුණා. කොටුවෙ ඉඳන් රූමස්සලට වෙනකන් පීනන්න හීන මැව්වා. ඒ හීනේ වගේම ලයිට් හවුස් එකට නගින එකත් හීනයක්ම වුණා. ඔය විදියට කොටුවෙ ජීවිතේ මහ අරුම කාලයක් වුණා.

Monday, January 16, 2017

සඳවතී

වියළි සුළඟ විටින් විට උස් පහත් වෙමින් හමා යනු ඇසේ. එයින් කුප්පවනු ලැබූ ඇතුල් ගෙයි ජනෙල් පියන් උළුවස්සේ ගැටී දෙතුන් වරක්ම නොමනා ලෙස මා නින්දෙන් ඇහැරවීය. අගුළු තදකර දමන්නට තරම්වත් මට වගක් නොවීය. දවල් කෑමට අම්මා උයා තිබූ එරබුදු දළු මාලුවටදෝ ඇතිවූ මහත් නිදිමත මා පීඩාකාරී නින්දක ගිල්ලවනු ලැබීය. අම්මා ගෙදර ඉන්නා හැඩක් නැත. ඇය මයිල කොළ කඩන්නට ගියේ මට නින්ද යාමටද පෙරය. සමහර විටෙක රේවතී අත්තම්මාගේ තුනටියේ තෙල් ගෑමට දරේලාගේ ගෙදර යන්නට ඇත. මගේ කකුලේ ඉදිමුම තවම අඩු නැත. කුණු ලේ පිරී තුවාල මුඛය ඇදුම් දෙයි. එක වතාවක් ඉදිමී එහි තුවාලය යන්තම් මස් දමා සුව වන විටම ඊට පහළින් වූ සීරීමකින් නැවත කකුල ඉදිමී ඇඟ ලෙඩ කර ඇත. මොණරෙකුගේ ක්‍රෑර හඬ ඈතින් ඇසේ. සවස නින්දෙන් අවදි වීම මහා වැලි කතරක් මැද තනි වීමක් වැනිය. ඒ සාංකාබර සිතිවිල්ල මූසල පාළුවකි.