Saturday, March 11, 2017

නදී

ඔෆිස් එක දැන් එහෙම පිටින්ම වධකාගාරයක්. ඒත් පියවන්න තියෙන ණය මතක් වෙනකොට උදේට ඉබේම ඔෆිස් එකට ඇදෙනවා. වැඩ ගොඩක් කියන එක ප්‍රශ්නයක් නෙවෙයි. කරන කෙරෙන විදියයි වදය. ලොකුම වදකයා ප්‍රඩක්ට් මැනේජර්. ඒ ගෝතයා හිතන් හින්නෙ වැඩ කරන උන් උගේ වහල්ලු කියලා. සැරයක් මූණටම කිව්ව ඔය විදිය නවත්තපන් කියල. තේරුමක් නෑ. ඊට හොඳයි වෙලේ බැදල ඉන්න හරකෙක්ට කියන එක. ඌට තේරෙනවා. අඩු ගානෙ ඔලුවවත් වනනවා. ඉඳල හිටල උම්බෑ කියනවා. ඔෆිස් එකේදි ලේ රත් වෙලා පිටදාන එක නැවතෙන්නෙ නදීට පින්සිද්ද වෙන්න. ඒකි තමයි ආත්ම ගානක් තිස්සෙ මතක් කර කර හිනා වෙන්න පුලුවන් ජාතියෙ ගොන් වැඩ කරන බැන බැන වුණත් හදිස්සියකදි ඔලුවට තෙල් ටිකක් දාලා සීරුවට අතගාවගන්න ඉන්න ගෑණු ළමයා.

Saturday, February 25, 2017

ඇතුගල මත්තෙන්

මොහොතකදී ඇතුගල මත්තේ බුදු පා මුල ගිමන් හරිමින් සිටියෙමි. එය සැන්දෑවකි. ඉර ගිලී යාමට බොහෝ සෙයින් ආසන්නය. කඳු මුදුන ජනාකීර්ණ විය. ඔවුහු පෝදා වන්දනාවට පෙළ ගැසී සිටියහ. සමහරෙක්ට එය වන්දනාවක්ම නොවිණි. සංචාරයක්ද විය. මාද ඉන් එකෙකි. ලංකාවේ සංචාරය වන්දනාවක්ම වන්නේය. කල්පය පුරා බුදුන් නොවැඩි බුදු පහස නොලත් දෙවි අඩවියක් නොවූ ඉවුරක් තොටක් කන්දක් කෙතක් අරණක් ජනපදයක් මෙහි නැත. දසතම පූජනීයය.

Wednesday, February 15, 2017

මෙලෝ වගක් නැති හෑලි

දවස් දෙක තුනක් එළියකට බහින්නෙ නැතුව දොර වහගත්තු කාමරේ තට්ට තනියම. බිත්ති උඩ කූඩු හදන් හිටපු කොබෙයියොත් නෑ. හතර මුල්ලෙ විසි කරපු පොතුයි කුරුටු ගාපු කොළ කෑලියි. තනිකම පාලුවක් වෙලා පාලුව සාංකාවක් වීගෙන එනවා. කෝඳුරුවෝ මූණ ඉස්සරහ කැරකෙනවා. හවස තුනට විතර ඇති. පාළුවටම හරියන වේලුණ වෙලාව. පොඩි කාලෙ ඉඳන්ම දවසෙ දරන්න බැරිම කම්මැලි මූසලම පැය දෙක තුන.

Monday, February 13, 2017

කපුටු සරදම

එය මගේ ජීවිතය වෙනුවෙන් බලපෑමට පටන් ගත්තේ අහේතුකවය. හදිසියේ  දිනක  ඌ මගේ කන අසළින් පියාඹා ගියේය. කපුටෙක් හිසට කිට්ටුවෙන් ගමනේ යෑම එතරම් විස්සෝප වීමට කාරණයක් නොවිණි. එසේ පියෑඹූ කපුටා බස් නැවතුම අසළ විදුලි රැහැනක හිඳ කිහිප විටක් මා දෙස බලමින් ක්‍රෑක් ක්‍රෑක් ලෙස හඬගැසීය. හඬේ මද වෙනසක් තිබුණද එහි තර්ජනයක ලකුණක් තෝරා ගන්නට මට නොහැකි විය. එහෙයින් මට බිය වීමට කරුණක් නොතිබිණි. මම බසයක එල්ලී පිටත්ව ගියෙමි.

Friday, February 10, 2017

උමාගේ සාපය

මොහොතකට පෙර හම පුලුස්සා ගත් පෙණහළු ගිනියම් කළ කැකෑරුණු වාතලය ඉහළ නඟිමින් තිබිණි. හදිසියේ දුම් දූවිලි සහ යකඩ රස්නය උරා ගත් තාර වන් කලු ජරා වැහි බිංදු තරහෙන් මෙන් පොළවටද මිනිසුන්ටද පහර දෙන්නට විය. එළවලු වල කුණු ගන්දස්කාරය නාසයට දැන් පුරුදුය. වැස්සේ තදබදයෙන් ඊළඟ අල ලොරිය එන්නට ප්‍රමාද වනු ඇත. මම කඩපිළෙහිම ඇන තියා ගත්තෙමි. හී මෙන් ඇදුණු කුණු වතුර බින්දු මුහුණත් හදවතත් පසාරු කළේය. යළි සැනසිය නොහැකි තරමටම අහස කම්පා වී ඇති සේය. මේ උමාගේ සාපයයි.